نويسنده : صادق زیباکلام

دیدن چهره مغموم، افسرده و زار دوست و همكارم دكتر عبدالله رمضانزاده بر صفحه تلویزیون اخبار ساعت 14 روز سه شنبه مرا بی‌اختیار به یاد داستان روز شنبه چند روز قبلش انداخت.
هفته‌ها بود كه دانشگاه برای تابستان تعطیل شده بود و بالطبع من هم دانشكده حقوق و علوم سیاسی كه محل كارم هست نرفته بودم تا روز شنبه همین هفته. دفتر من در دانشكده درست روبروی اطاق دكتر رمضانزاده است.
سخنگوی دولت اصلاحات كه بود صنمی با هم نداشتیم. گرفتار بود و فقط برای تدریس می آمد دانشكده هر بار كه می آمد كلی دور و برش را می‌گرفتند. تا بالاخره آب‌ها از آسیاب فرو افتاد و شد یك استاد ساده، یك معلم.
اینكه اطاقمان روبروی همدیگر بود، یك جورهایی به هم نزدیك‌ترمان ساخت. همیشه خدا گرسنه بود و می‌آمد اطاق من و می‌گفت خوراكی چی داری؟ من چون در دانشگاه نهار نمی‌خورم، همیشه در اطاقم انباری از تنقلات دارم. بیشتر وقت‌ها هم بهش صبحانه می‌دادم. عاشق نان بربری تازه با پنیر و گردو بود. بعضی وقت‌ها مثل پیشخدمت برای خودم كه قهوه درست می‌كردم برای او هم یك فنجان می‌آوردم. طبیعی است كه بیشتر حرفهایمان درباره مسائل سیاسی بود. با هم خیلی اختلاف داشتیم و مركز اختلافاتمان سر هاشمی رفسنجانی و خاتمی بود. اما هر دویمان یاد گرفته بودیم كه وارد آن دو حریم نشویم. او گلایه‌ها و خرده‌گیری‌ها و انتقاداتش از هاشمی را پیش من قورت می‌داد، من هم دلخوری‌های عمیقم از آقای خاتمی را.
بیشتر وقت‌ها دكتر یوسف مولایی هم در آبدارخانه یا در اطاق من به جمعمان می‌پیوست. من بارها به مولایی گفته بودم كه تو بزرگ‌ترین لطفی كه به متهمین سیاسی می‌كنی آن است كه ازشان در دادگاه دفاع نكنی. یك بار رمضانزاده بهش گفت خود كراوات تو به تنهایی 2، 3 سال محكومیت برای زندانی می‌آورد. رمضانزاده همیشه به مولایی می‌گفت به زیباكلام بگو این حق و حساب و مواجب ما را كه از سازمان سیا می‌گیرد بپردازد. مولایی هم می‌گفت این زیباكلام اصل و نسبش بازاری است و معلوم نیست این پول‌هایی را كه از آمریكایی‌ها می‌گیرد چكار می‌كند.
بارها و بارها رمضانزاده به من گفته بود كه وضع مالی‌ام خیلی خوب نیست، پس این مقرری ما چی شد؟ من هم به او و هم به مولایی می‌گفتم شماها رسید نمی‌دهید. من هم در قبال این پول مسئولیت دارم. درسته كه آمریكایی‌ها به من اعتماد كرده‌اند و مسئولیت توزیع پول براندازی حكومت در ایران را برای دانشگاه تهران به من محول كرده‌اند، ولی من همین‌جوری نمی‌توانم سهمیه و مقرری شما را بدهم بایستی رسید بدهید. بعضی وقت‌ها بحث‌هایمان جدی می‌شد. صورت زیبا و مردانه، قد بلند و تحكمش در صحبت و بحث‌ها وقتی جدی می‌شد عالمی پیدا می‌كرد. هر قدر رمضانزاده پر سر و صدا بود، برعكسش دكتر محسن میردامادی همكار دیگرمان متین، آرام و بی‌سر و صدا بود. بعضی‌وقت‌ها كه با هم دم در اطاق‌هایمان وسط كریدور صحبت می‌كردیم، دفعتاً سر و كله دكتر عباسعلی كدخدایی همكار دیگرمان پیدا می‌شد. دكتر كدخدایی اطاقش انتهای راهرو بود. من همیشه با كدخدایی سلام و علیك می‌كردم و معمولاً هم یك نسخه از سرمقاله‌هایم در اعتماد ملی را بهش می‌دادم. اما رمضانزاده یك جورهایی محترمانه وانمود می‌كرد كه دكتر كدخدایی را ندیده. یك بار كه با مولایی با هم بودیم و دكتر كدخدایی آمد، من و مولایی با او سلام و علیك كردیم اما رمضانزاده باز وانمود كرد كه خیلی متوجه حضور كدخدایی نشده. بعد كه كدخدایی رفت، به مولایی گفتم، ببین این رمضانزاده هی می‌گوید كه من چرا سهمیه دلارهایش را نمی‌دهم. جدای از آنكه رسید نمی‌دهید، با كدخدایی هم خیلی خوش و بش و سلام و علیك نمی‌كند.
آن روز شنبه وقتی رفتم دانشكده، مثل این بود كه خاك مرگ بر سر و روی دانشكده پاشیده بودند. به درب اطاقم كه رسیدم، متوجه یادداشتی روی درب اطاق دكتر رمضانزاده شدم. ایستادم و آن را خواندم، یكی یا چند تا از دانشجویانش روی یك تكه كاغذ نوشته بودند: "دكتر رمضانزاده دوستت داریم، همیشه استادمان باقی خواهی ماند و ما هم همیشه شاگردت، خیلی هم برایمان اهمیت ندارد كه بیایی پشت تلویزیون و بگی زمین حركت نمی‌كند و خورشید دور زمین می‌گردد، " بغض گلویم را گرفت. دلم می‌خواست رمضانزاده بود و به تمسخر به هم می‌گفت این حرف‌ها و تحلیل را ول كن، خوراكی چی داری؟ گویا دانشجویانش می‌دانستند كه دیر یا زود نوبت رمضانزاده خواهد بود تا با آن سیمای مردانه‌اش بگوید كه اشتباه می‌كرده، فریب موسوی را خورده و... و آنان پیشاپیش داشتند به او می‌گفتند كه دوستت داریم و می‌شناسیمت و خیلی برایمان مهم نیست كه در دادگاه به چی اعتراف كنی یا نكنی. حتی اگر تو دادگاه بگی كه زمین كروی نیست و روی شاخ گاو قرار دارد، باز هم واسه ما رمضانزاده‌ای و واسه ما چیزی عوض نمی‌شه
نمی‌دانم چرا برعكس روز شنبه كه آن كاغد ساده روی درب اطاق رمضانزاده را دیدم و بغضم تركید؛ روز سه نشبه وقتی اعترافات حجاریان، شریعتی، آقایی و غیره داشت پخش می‌شد، و وقتی صورت پریشان رمضانزاده را در دادگاه دیدم، اتفاقاً در هم نرفتم. برعكس تصورم، حتی ناراحت هم نشدم. بی‌اختیار به یاد آن كاغذ كوچكی كه دانشجویان رمضانزاده برروی درب اطاقش چسبانده بودند افتادم. یك دفعه آن یك تكه كاغذ مثل نوری شد در انتهای تاریكی‌های دلم، ذهنم و اعماق وجودم. آن دانشجوها نكته‌ای را متوجه شده بودند، كه من زیباكلام كه استادشان هم هستم، با همه ادعاهایم حتی نتوانسته بودم آن را ببینم.

این روزها شاید بتوان در موعد اذان با قطره اشک زیبایی که در چشمان دخترکان مردانی از جنس همین آب . خاک که در پشت حصاری که پدران خود را در آن میبیند افطار کرد

روزه این مردان کم شبهات به روزداری معصومینی که در تاریخ خوانیدم و دز بند بودند نیست

و همچنین نیایش خانواده آنها بی شباهت به اهل بیت

وای بر زندانبانی که مرد قضب و نفرین اینان قرار گیرد با شما هستم بترسید از خدای که به نام او این زندان را بنا کردید بترسید از روزی که نه به دست بندی خدا بلکه توسط خود پروردگار در زندانی قرار گیرید گه راهی برای اف و بخشش نیست به امید روزی که زندان متعلق به قماشی از جنس اربده و قداره باشد نه جای پاک دامنان فرهیختی از جنس حمزه هر روز برای پرکشیدند به آغوش مادر دعوا میکنم و زندانبان را نفرین تا مورد غضب پروردگار قرار گیرد 

خبرگزاري دولتي ايرنا در خبري از قول حضرت آیت‌الله مصباح یزدی نقل كرده است كه"اطاعت از رییس‌جمهور اطاعت از خداست". با فرض صحت اين انتساب و با حفظ احترام مقام علمي و مذهبي اين عالم معروف، نكاتي را تقديم مي‌كنیم:

1- اولین لازمه پذیرش اظهارات جدید حضرت آیت‌الله مصباح یزدی در مورد "اطاعت از رییس‌جمهور اطاعت از خداست" این است که خود رییس‌جمهور از ولی‌فقیه كاملا اطاعت کند. وقتی تا همین اندازه هم با مشکلاتی (!) مواجه هستیم، از آن پایین‌تر که جای خود دارد.

2- دومين شرط، اين است كه رئيس‌جمهور كاملا در چارچوب قانون دستور دهد؛ كه در اين زمينه نيز با مشكلات زيادي درگير هستيم.

3- داستان انتقال اطاعت خداوند به ولی فقیه و ولی فقیه به رییس‌جمهور، آیا تا همین جا متوقف می‌شود یا ادامه دارد؟ آیا این پرتو نور به مراحل پایین‌تر مانند معاونین رییس جمهور و وزرا و پایین‌تر هم سرایت می‌کند؟ منطقاً و بر طبق این تئوری، این پرتو افکنی باید از بازوی اجرایی رهبری (تعیین رییس جمهور) تا پایین هم ادامه پیدا کند زیرا وزرا هم بازوی اجرایی رییس جمهور هستند. در این صورت مخالفت با یک وزیر و معاون وزیر هم، مخالفت با خداوند متعال تعبیر می‌شود.

4- نظر محترم حضرت آیت‌الله مصباح یزدی در خصوص دوران ریاست جمهوری آقایان خاتمی و هاشمی رفسنجانی چه بود؟ آیا اطاعت از خاتمی و هاشمی را هم اطاعت از خداوند می‌دانستند. آنها هم از رهبری تنفیذ ریاست جمهوری گرفتند. تا آنجا که ما به خاطر داریم، ایشان مخالفت‌های جدی نظر و عملی با ریاست جمهوری آقای خاتمی داشتند.

در مورد رییس جمهوری بعد از آقای احمدی‌نژاد (که نمی دانیم چه کسی است) آيت‌الله مصباح چه اعتقادی دارند. آیا این نظریه پرتو افکنی صرفاً در زمان رییس جمهور فعلی صدق می‌کند؟ در این صورت تئوری مذکور فقط یک محدوده زمانی دارد.

5- این اظهارات و سخنانی که در چند هفته اخیر و پس از حوادث و تنش‌های پس از انتخابات بیان شد و موضوع کهنه، مشروعیت مردمی و الهی ولی فقیه را مطرح کرد، چه مناسبت زمانی دارد؟ آیا این بیانات در مقطع کنونی که نیاز به آرامش فکری و روانی داریم و هرگونه جنجال و تشنج، بنفع تشنج آفرینان تمام می‌شود، چنين سخناني صحیح است؟

گفتی میام اگه آقا نیاد (خاتمی) آقا گفت به یمن حضور شما دیگه دلیلی نداشت ایشون بیاد امیدوار شدیم روزگاز به کاممان شیرین شد امید را دیدیم . دیدم همسایم فقر را فراموش کرده میگفت شما      می تونید شریان حیاتی زندگی اون و ۷۰٪ از مردم این سرزمین رو رنگ و بوی تازه ببخشید گفتم انشالله .

دوستم رو دیدم ار کانادا اومد بود میگفت دیگه در دنیا صبر سحر نزدیک است  گفتم انشالله

کارخانداری را دیدم با برق امید در چشم و لبخند شادی بر لب گفتم خوشحالی گفت خدا باز هم به ما رو کرده کسی داره میاد که هم باعث نان رسانی به ماست هم کمک میکنه که من نان سر سفره کارگرام بزارم  گفتم انشالله   دیدم خیلیها رو دیدم زن خانه داری دیدم پسر و دختر جوانی دیدم همه شاد و امیدوار ولی ...

حالا دیگه این آدمها امیدی ندارند الان مادری رو میبینم جامی سیاه بر تن مادر دیگری پشت در بازداشتگاه و بیمارستان سید این رسم دمکراسی بود این اون آزادی بود که پدرم در کنار شما ۳۰ سال پیش برای آن انقلاب کرد ؟ سید الان چشم امید ماداران زیادی به شماست امید انها را نا امید نکنید

سید خدا زیباست و زیبایی رو دوست داره تو زیبایی و خداهم با توست سید اینها را از خدای خودت بخواه که دیگه مادری چشم به راه بچه ای سر به راه با دین و ایمان خودش نباش ما این را از تو می خواهیم که جلوی بی احترامی به فرزندان ایران را بگیری و نگذاری که آنها را یاغی بخوانند

سید امیدها را زند کن

 

در بند ولی همیشه سبز

آرش حجازی، مترجم، نویسنده و پزشک ایرانی مقیم انگلیس که در لحظه مرگ ندا آقاسلطان بر بالین او حضور داشت، دیروز مدعی شد که ضارب ندا آقاسلطان را شناسایی کرده است.

سید محمد خاتمی در جلسه‌ای که عصر امروز (یکشنبه) با حضور خانواده چند تن از بازداشت شدگان و اعضای شاخص مجمع روحانیون مبارز برگزار شد، خواستار برگزاری همه‌پرسی در خصوص مشروعیت دولت شد. [متن تکمیل شده]

دختر و پسر جواني عقب تاکسي نشسته بودند. دختر به دو حلقه که در جعبه هاي کوچکي بودند نگاه مي کرد و لبخند مي زد. پسر پرسيد؛ «دوستشون داري؟» دختر گفت؛ «خيلي.» بعد انگار تاييد پسر را بخواهد گفت؛ «اينها قشنگ تره يا اون هايي که اول ديديم؟» پسر گفت؛ «معلومه اينها.» مرد ميانسالي که جلو نشسته بود برگشت به دختر و پسر جوان نگاه کرد و لبخند زد، بعد گفت؛ «به هم قول دادين هميشه کنار هم بمونين؟» دختر خنديد و گفت؛ «معلومه.» پسر گفت؛ «تا وقتي زنده ايم با هميم.» دختر گفت؛ «وقتي بميريم ديگه با هم نيستيم؟» پسر گفت؛ «چرا آن موقع هم با هميم.» دختر با رضايت خنديد، پسر جوان هم خنديد، راننده هم خنديد. مرد ميانسالي که جلو نشسته بود هم خنديد. وقتي جوان ها پياده شدند مرد ميانسال گفت؛ «من و زنم هم همين قرار را با هم گذاشتيم.» راننده گفت؛ «ايشالا هميشه خوش باشيد.» مرد گفت؛ «دو سال بعد ولم کرد.» راننده گفت؛ «ول ول؟» مرد گفت؛ «ول ول.» راننده پرسيد؛ «واقعاً؟» مرد گفت؛ «نه بابا شوخي کردم، هنوز هم با هم زندگي مي کنيم.»

راننده به پسر جواني که جلوي تاکسي نشسته بود، گفت؛ «کمربندتون رو ببنديد.» پسر جوان گفت؛ « باشه.» ولي کمربندش را نبست و سيگاري از جيبش در آورد و از راننده پرسيد؛ «ميشه سيگار کشيد؟» قبل از اينکه راننده جواب بدهد زن مسني که عقب نشسته بود، گفت؛ «نخير تو وسيله عمومي که سيگار نمي کشن.» پسر گفت؛ «اگه سيگاري باشي، همه جا سيگار مي کشي.» زن مسن گفت؛ «اون وقت تکليف ما که سيگاري نيستيم چيه؟» پسر گفت؛ «هيچي بابا غلط کردم، نمي کشم.» چند لحظه سکوت شد بعد پسر جوان گفت؛ «فکر مي کنين اين جوري نمي ميرين، هان؟... ولي شرمنده ام اگه تمام عمرتون هم فقط ورزش کنيد و آب پرتقال بخوريد باز هم مي ميريد.» بعد نگاهي به زن مسن کرد، لبخند زد و گفت؛ «زودتر از من هم مي ميريد.» زن مسن گفت؛ «عمر حساب و کتاب نداره، شايد هم همين الان شما بري و ما تا صد سال ديگه هم باشيم.» راننده خنديد و گفت؛ «ولي اگه اين جوري مي شد دلمون مي سوخت. مي گفتيم کاش اقلاً سيگار آخرش رو گذاشته بوديم بکشه.» همان موقع ماشيني از عقب محکم به تاکسي کوبيد...

---

پيرزن با گريه گفت؛ «کاش گذاشته بودم سيگار آخرش رو بکشه، حيف که ديگه نميشه کاري کرد.» مردي که عقب تاکسي نشسته بود. گفت؛ «شايد هم بشه يه کاري کرد.» پيرزن پرسيد؛ «چه جوري؟» مرد گفت؛ «اين جوري...»

---

راننده به پسر جواني که جلوي تاکسي نشسته بود، گفت؛ «کمربندتون رو ببنديد.» پسر جوان گفت؛ «باشه.» و کمربندش را بست. بعد سيگاري از جيبش در آورد و از راننده پرسيد؛ «ميشه سيگار کشيد؟» قبل از اينکه راننده جواب بدهد زن مسني که عقب نشسته بود، گفت؛ «نخير.» مردي که عقب نشسته بود با تعجب به پيرزن نگاه کرد. پيرزن گفت؛ «اين بار کمربندش رو بسته، طوريش نميشه.» پسر گفت؛ «اين کمربنده چرا انقد سفته.» و کمربندش را باز کرد ............